جروبحث بیابان خشکسالی استفاده روز جهانی

جروبحث: بیابان خشکسالی استفاده روز جهانی اخبار اجتماعی

گت بلاگز اخبار اجتماعی زندگی یک میلیارد نفر در معرض خطر است

در سال ۱۹۹۴ مجمع عمومی شرکت ملل، ۱۷ ژوئن (۲۷ خرداد) را روز جهانی مبارزه با بیابان‌زایی و خشکسالی (WDCD) اعلام کرد. موضوعی که زندگی یک میلیارد نفر از صد کشور دنی

زندگی یک میلیارد نفر در معرض خطر است

زندگی یک میلیارد نفر در معرض خطر است

عبارات مهم : بیابان

در سال ۱۹۹۴ مجمع عمومی شرکت ملل، ۱۷ ژوئن (۲۷ خرداد) را روز جهانی مبارزه با بیابان زایی و خشکسالی (WDCD) اعلام کرد. موضوعی که زندگی یک میلیارد نفر از صد کشور دنیا را ترساندن می کند.

در سال ۱۹۹۴ مجمع عمومی شرکت ملل، ۱۷ ژوئن مصادف با ۲۷ خرداد را روز جهانی مبارزه با بیابان زایی و خشکسالی (WDCD) اعلام کرد و نشانه از آن، ترویج آگاهی های عمومی و اجرای کنوانسیون مبارزه با بیابان زایی و اثرات خشکسالی در کشورهایی که به طور جدی با خشکسالی یا بیابان زایی روبرو بودند (به خاص در آفریقا) با همکاری های بین المللی بود.

زندگی یک میلیارد نفر در معرض خطر است

از آن تاریخ، شرکت های بین المللی و غیردولتی و سایر ذینفعان و علاقه مندان به کنوانسیون مذکور با همکاری شرکت ملل متحد در کشورها، با یک سری از فعالیت های امدادی در سراسر جهان، این روز خاص را مراسم خوش حالی می گیرند.

روز جهانی مبارزه با بیابان زایی، یک مناسبت منحصر به فرد جهت یادآوری این عنوان است که بیابانزایی را می توان با استفاده از زیاد کردن سطح آگاهی عمومی جهت توجه به مسایل محیط زیست و زمین از طریق ارائهٔ آموزش، تقویت همکاری اجتماعی مردم، همکاری تشکل ها و شرکت های مردم نهاد، درتمامی سطوح به طور مؤثر حل کرد.

در سال ۱۹۹۴ مجمع عمومی شرکت ملل، ۱۷ ژوئن (۲۷ خرداد) را روز جهانی مبارزه با بیابان‌زایی و خشکسالی (WDCD) اعلام کرد. موضوعی که زندگی یک میلیارد نفر از صد کشور دنی

بیابان زایی بزرگترین پدیده در میان چالش های محیط زیستی وقت ما هست. با این حال بسیاری از مردم دربارهٔ آن آگاه نیستند و یا به آن توجه نمی کنند.

بیابان زایی، تخریب زمین در مناطق خشک، نیمه خشک و خشک نیمه مرطوب هست. این رخداد در درجه اول به وسیله فعالیت های انسانی و تغییرات آب و هوایی ایجاد می شود. اکوسیستم مناطق خشک، بیش از یک سوم از مساحت دنیا را پوشش می دهد، و این سرزمین ها با استفاده نامناسب از زمین بسیار آسیب پذیر هستند. فقر، بی ثباتی سیاسی، جنگل زدایی، معدن کاوی، چرای بیش از حد، کشاورزی ناپایدار و آبیاری با شیوهٔ نادرست می تواند به طور کامل، بهره وری از زمین و وقت تجدیدپذیری آن را تضعیف کند.

زندگی بیش از ۲۵۰ میلیون نفر به طور مستقیم تحت تأثیر بیابان زایی قرار داشته و حدود یک میلیارد نفر در بیش از صد کشور دنیا در معرض خطر هستند. بیشترین تعداد این افراد را، بسیاری از فقیرترین شهروندان دنیا و به حاشیه رانده شدگان که به لحاظ سیاسی هم در کشورهای ضعیف قرار دارند، تشکیل می دهد.

زندگی یک میلیارد نفر در معرض خطر است

بیابان زایی به این دلایل رخ می دهد:

– درخت و پوشش گیاهی که خاک به آنها متصل می شود، از بین بردن شود. این زمانی اتفاق می افتدکه درختان و بوته ها جهت مصارف متفاوت از بین بروند یا زمین جهت کشت و کار پاک شود.

در سال ۱۹۹۴ مجمع عمومی شرکت ملل، ۱۷ ژوئن (۲۷ خرداد) را روز جهانی مبارزه با بیابان‌زایی و خشکسالی (WDCD) اعلام کرد. موضوعی که زندگی یک میلیارد نفر از صد کشور دنی

– حیوانات در اطراف علفزار آیا کنند و باعث ساییده شدن خاک سطحی با سم خود شوند.

– کشاورزی فشرده و بی وقفه که باعث از بین رفتن مواد مغذی خاک شود.

– باد و فرسایش خاک به وسیله آب، و حمل خاک سطحی به دوردست باعث شدت یافتن آسیب شده، و به وجود آمدن یک ترکیب بسیار نابارور از گرد و غبار و شن و ماسه، ازمجموعه عواملی هستند که زمینهای تخریب شده است را به بیابان تبدیل می کند.

زندگی یک میلیارد نفر در معرض خطر است

بیابان زایی و مهاجرت

یکی از پرسشها مهم امسال در روز جهانی مبارزه با بیابانزایی و خشکسالی، بررسی ارتباط تنگاتنگ میان فرسایش زمین و مهاجرت هست. تخریب محیط زیست و فرسایش خاک و در نتیجه بیابان زایی، با از بین بردن شرایط زیستی مناسب جهت انسان ها و ایجاد ناامنی و فقر، از علل مهاجرت هستند.

تعداد مهاجران بین المللی در سراسر دنیا از ۱۷۳ میلیون در سال ۲۰۰۰، تنها طی ۱۵ سال، به ۲۴۴ میلیون نفر در سال ۲۰۱۵ زیاد کردن یافته است.

در این روز، باید از نقش مهم زمین در تولید مواد غذایی، ایجاد اشتغال و امکان زندگی جهت بشر، مردم را مطلع و تاکید کرد که ثبات و امنیت، ارمغان تلاش و مبارزه با بیابان زایی است.

میزبان مراسم ۲۰۱۷ روز جهانی مبارزه با بیابان زایی، اوآگادوگو پایتخت بورکینافاسو است که به وسیله وزارت محیط زیست، اقتصاد سبز و تغییرات جَوی برنامه ریزی شده است است.

تأثیر بیابان زایی

بیابان زایی یک مسألهٔ جهانی با پیامدهای جدی جهت تنوع زیستی، ریشه کن کردن فقر، ثبات اجتماعی و اقتصادی و توسعه پایدار در سراسر دنیا هست. مناطق خشک در حال حاضر، با خطر تبدیل شدن به بیابان، بسیار شکننده هستند؛ و با تأثیری که این پدیده بر افراد، دام و محیط زیست می گذارد، می تواند ویرانگر باشد. تخمین زده می شود ممکن است ۵۰ میلیون نفر در ۱۰ سال آینده، در نتیجهٔ بیابان زایی آواره شوند.

البته مورد نیاز است ذکر شود که عنوان بیابان زایی، عنوان جدیدی نیست و در تاریخ بشر نقش مهمی بازی کرده و به فروپاشی چندین امپراتوری بزرگ و آوارگی مردم محلی انجامیده هست. ولی امروزه، سرعت تخریب زمین های قابل کشت، بسیار زیاد کردن یافته و۳۰ تا ۳۵ برابر قیمت تاریخی برآورد شده است است.

بیابان زایی و فقر

دو میلیارد نفر در کرهٔ زمین در اکوسیستم مناطق خشک زندگی می کنند که ۹۰٪ آنها در کشورهای در حال توسعه هستند. یک مارپیچ نزولی در بسیاری از کشورهای توسعه نیافته، که ازدیاد جمعیت در آن، باعث فشار به بهره برداری از زمین جهت کشاورزی، به وجود آمده هست. این مناطق حاشیه، مولد زمین خسته (overgrazed) و برداشت بی رویه از آب های زیرزمینی (overdrafted) هست. هنگامی که زمین های روستایی پاسخ معیشت مردم محلی را نمی دهد، مهاجرت های توده ای به مناطق شهری اتفاق می افتد. از سوی دیگر زیاد کردن فراوانی و شدت خشکسالی ناشی از تغییرات جَوی نیز، به شدت یافتن زیاد بیابان زایی کمک می کند.

بیابان زایی و توسعه پایدار

در دستور کار ۲۰۳۰، به بیابان زایی و اهداف توسعهٔ پایدار توجه شده است است با این مضمون که «ما به حفاظت از تخریب کره زمین، از جمله از طریق مصرف پایدار و تولید، مدیریت پایدار منابع طبیعی آن و اقدام فوری در جلوگیری از تغییرات آب و هوایی، مصمم هستیم به طوری که نیازهای حال حاضر ما را تأمین کند و نسل های آینده را نیز دربرگیرد».

بیابان زایی، همراه با تغییرات جَوی و از دست دادن تنوع زیستی، به عنوان بزرگ ترین چالش درسال ۱۹۹۲ در رابطه با توسعه پایدار، در همایش زمین در ریودوژانیرو مطرح شد.

تأسیس کنوانسیون مبارزه با بیابان زایی(UNCCD) در سال ۱۹۹۴ در شرکت ملل متحد، تنها منظر قانونی الزام آور جهت پیوند محیط زیست و توسعه در شرایط بین المللی، نسبت به مدیریت پایدار زمین هست. اعضای این کنوانسیون، جهت حفظ و بازگرداندن بهره وری خاک و کم کردن اثرات خشکسالی در مناطق خشک، مناطق نیمه خشک و خشک نیمه مرطوب که درآن، بعضی از آسیب پذیرترین اکوسیستم ها و مردم قرار دارند، با هم تلاش می کنند.

چه می توان کرد؟

– احیای جنگل و درخت.

برای جلوگیری از قطع درختان و تخریب پوشش گیاهی، آشنایی ساختار اجتماعی و اقتصادی جوامع محلی، به خاص جامعهٔ روستایی مهم هست. حل مسئله انرژی در این نواحی و کنترل مصرف منابع انرژی موجود و نیز توسعه منابع انرژی پاک، ارزان و تجدیدپذیر، به کم کردن قطع درختان و پوشش گیاهی و کم کردن روند بیابان زایی می انجامد.

– مدیریت آب: صرفه جویی در مصرف آب و استفاده مجدد از آب تصفیه شده، جمع آوری آب باران، آب شیرین کن و یا استفاده مستقیم از آب دریا جهت گیاه های نمک دوست.

در امور کشاورزی هر طرح و برنامه ای که جهت اصلاح کیفیت و کمیت آبیاری در جلوگیری از اسراف و اتلاف منابع آبی انجام شود، به طور غیر مستقیم راهکاری در جهت مهار بیابان زایی محسوب می شود.

– تثبیت خاک از طریق بادشکن ها (windbreaks)، کمربند سبز ایمن، قلمستان های مقاوم در برابر باد و غنی سازی خاک از طریق افزودن مواد آلی (ارگانیک) به خاک.

دو مسئله مهم و اساسی جهت کشاورزی در بیابان، کمبود آب و تبخیر شدید به وسیله آفتاب است و مورد نیاز است از کمترین فضای کشف، بیشترین و عالی ترین تولید حاصل شود که در این زمینه می توان استفاده از گلخانه و کشت گلخانه ای را توسعه داد.

– باززایی طبیعی مدیریت شده است به وسیله کشاورزان (FMNR) از طریق هرس انتخابی درختان، رشد درختان بومی را میسر می سازد. بقایای درختان هرس شده است را می توان به عنوان مالچ در مزارع استفاده کرد و بر همین اساس نفوذ آب در خاک را زیاد کردن و تبخیر را کم کردن می دهد.

دولت ها موظف هستند با اقداماتی از قبیل تغییرات سیستم های اجارهٔ زمین، اصلاح الگوی رفتارهای محلی و فراهم کردن شرایط جهت موسسات غیرانتفاعی که نقش مهمی در زمینه تدارک و آمادگی جهت برنامه های اجرایی در مهار بیابان زایی دارند، در مسیر بیابان زدایی قدم های جدی بردارند.

* مدیر کل دفتر آموزش شرکت حفاظت محیط زیست

واژه های کلیدی: بیابان | خشکسالی | استفاده | روز جهانی | اخبار اجتماعی

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs